Pieczęć z Czarnej Kaplicy

Dawny klasztor św. Wita przez lata był tylko zimnym, kamiennym budynkiem na uboczu miasta, dopóki muzeum nie postanowiło urządzić w nim wystawy o konfederatach barskich, zaginionych rodowodach i rodzinach, które po rozbiorach próbowały ocalić majątek za pomocą pieczęci, testamentów oraz półprawd. Najcenniejszym obiektem miała być czarna pieczęć lakowa przypisywana rodzinie Drahomirów, podobno użyta przy tajnym dokumencie z 1772 roku. Dla zwiedzających była tylko efektownym symbolem epoki, ale dla Feliksa Drahomira stanowiła coś znacznie ważniejszego: dowód, że jego rodzina ma prawo do części kolekcji i może sprzedać kilka obiektów zagranicznemu domowi aukcyjnemu. Profesor Teodor Kajsar, surowy badacz dokumentów, przez trzy tygodnie porównywał atramenty, odciski pieczęci i zapis starego pergaminu. W dniu próby generalnej powiedział kilku osobom, że czarna pieczęć nie pasuje do dokumentu, a rodowód został dopisany znacznie później. Helena Wilczek, archiwistka klasztorna, bała się kontroli, bo zgubiła starodruk ze zbioru pomocniczego. Maria Topór, dziennikarka historyczna, ukradła list miłosny z ekspozycji, żeby zdobyć sensacyjny materiał przed otwarciem. Antoni Rawa, konserwator kamienia, szukał w podziemiach monet i miał plan przejść, których nie powinien znać. W takiej atmosferze każdy sekret pachniał zbrodnią. O 22:40 profesor został znaleziony martwy w Czarnej Kaplicy, a pieczęć zniknęła z gabloty. Świece, popiół i stary klasztor dawały pozór rytualnej tajemnicy, lecz prawdziwy mechanizm był prostszy: ktoś wykorzystał automatyczny dzwon, dostęp do relikwiarza i cudze winy, żeby ukryć fałszerstwo warte fortunę.