Maska z Pałacu Gubernatora

Muzeum Pałacu Gubernatora przygotowywało wystawę o przedwojennych depozytach, które po wojnie trafiały z rąk prywatnych rodzin do państwowych gablot, a potem z powrotem do spadkobierców, jeśli ktoś potrafił odnaleźć właściwy papier. Najważniejszym eksponatem była metalowa maska ceremonialna opisana jako dar rodziny Ostrowskich z 1920 roku. Przez lata uchodziła za symbol lojalności wobec miasta, ale kustosz Antoni Bielski odkrył list sugerujący, że dar nigdy nie był dobrowolny, a późniejsze akty własności sfałszowano, by jedna rodzina mogła zachować prestiż i kontrolę nad kolekcją. Klara Ostrowska, konserwatorka i potomkini rodu darczyńców, znała wagę tego odkrycia lepiej niż ktokolwiek. Jeśli list wyszedłby na jaw, jej rodzina straciłaby prawa do części depozytów, a ona sama zostałaby osobą, która przez lata odnawiała fałszywy symbol. Ewelina Drobek bała się innej przeszłości: fotografii pokazującej jej dziadka po stronie administracji, o której rodzina milczała. Roman Talaga myślał głównie o pieniądzach i potajemnie kopiował katalogi, licząc na kontakt z kolekcjonerem. Marek Wyrzyk błądził po muzeum z planami tuneli, bo chciał napisać sensacyjny tekst o ukrytych przejściach pod pałacem. Każdy miał powód, by kłamać, lecz tylko jedna osoba wiedziała, że pod pozorną kradzieżą eksponatu kryje się walka o list. Nocne przygotowania dawały idealną zasłonę: automatyczny skaner, kalibracja lamp, otwarte gabloty i ludzie rozproszeni po pustych salach. Kiedy kustosza znaleziono nieprzytomnego w pracowni konserwacji, wszyscy patrzyli na brakującą maskę. Prawdziwy ciężar sprawy leżał jednak w kopercie, o której oficjalnie nikt jeszcze nie powinien mówić.

To interaktywna sprawa z kategorii historyczna o poziomie trudności trudna. Przeanalizuj akta, porównaj zeznania i chronologię wydarzeń, a następnie wskaż rozwiązanie wynikające z faktów. Opis nie ujawnia winnego ani kluczowego tropu.